Hatice-mi

  Yarımdı, bitti. Sakin ve telaşsız sevmek istemiştim, öyle durgun ve Allah için. Nasip değildi, bunu biliyorum ama bunu hissetmiyorum. Sen varsın bütün eksiklerin en başında, bir tek sen yoksun bütün ihtimallerin olduğu uçurumda. Düştün, daha doğrusu atladın, ben tutamam seni. Bilmeni beklemem, yine de bil uçuruma kimse uğramazdı. Meğer sen hep bir ağacın altında duruyormuşsun bense seni gölgesi sanıyormuşum. Gün yüzüne çıkartmamalıydım, kökten ağacı kesmeliydim. Ders oldu demek isterdim oysa hiç oldu. Bakma bana ben ‘yazarım’ o yüzden hisler büyük içimde, senlik değil mesele… mesele hep ben. Ben kızdım insanlara kendi uçurumlarınızdan atlamayın başkası uğruna diye o yüzden şaştım kaldım uçurumun varlığına. İnsanların ağaçları yok muydu nasıl böyle aydınlıkta sevdiler, nasıl gece olmadı onların kıyılarında? Anladım tekrardan ne’yden böyle kaçtığımı, ne’yde aciz kaldığımı. Olmak istediğimin yanında biri yok çünkü birileri zayıflıktır, birileri zayıf, birileri çaresiz, birileri siz....