her şeyden biraz biraz

  Yarımdı, bitti. Sakin ve telaşsız sevmek istemiştim, öyle durgun ve Allah için. Nasip değildi, bunu biliyorum ama bunu hissetmiyorum. Sen varsın bütün eksiklerin en başında, bir tek sen yoksun bütün ihtimallerin olduğu uçurumda. Düştün, daha doğrusu atladın, ben tutamam seni. Bilmeni beklemem, yine de bil uçuruma kimse uğramazdı. Meğer sen hep bir ağacın altında duruyormuşsun bense seni gölgesi sanıyormuşum. Gün yüzüne çıkartmamalıydım, kökten ağacı kesmeliydim. Ders oldu demek isterdim oysa hiç oldu. Bakma bana ben ‘yazarım’ o yüzden hisler büyük içimde, senlik değil mesele… mesele hep ben. Ben kızdım insanlara kendi uçurumlarınızdan atlamayın başkası uğruna diye o yüzden şaştım kaldım uçurumun varlığına. İnsanların ağaçları yok muydu nasıl böyle aydınlıkta sevdiler, nasıl gece olmadı onların kıyılarında? Anladım tekrardan ne’yden böyle kaçtığımı, ne’yde aciz kaldığımı. Olmak istediğimin yanında biri yok çünkü birileri zayıflıktır, birileri zayıf, birileri çaresiz, birileri siz. Olay kimse değildi, aktarmak istediğim büyük sevgi bir türlü yerini bulamadı. Karşılıklar öğretildi bize ama ben kedimi öylesine sevdim; kuklalarımı, oyuncaklarımı, karakterlerimi… 

  Korkmadan yaşıyorum işte, al korkmuyorum. Gördün mü anne, kanatlarımı? Uçuyorum, hala düşüyorum ama olsun. Duyun işte beni meğer benimde uçurumum varmış, atlamadan süzülmeyi öğrenemezmişim. Ders olmadı ama deneyim oldu. Fena mı, deneyim yazı oldu? Sınırları, aşarak çizdim. Aydınlık çoğu zaman göz yorarmış, loşu sevdim. Geçen de sarı bir çiçektim. Her şeyi de anlamayın, ben biraz çözümsüz kalayım. Şimdi itidal hedefim, adalete de baya sarıldım. Sakın, sakın beni Hakk’tan çekmeyin. Öylesine sevilmezmiş insanlar, onlar kötüye kullanırmış. Bakmayın böyle konuştuğuma işte her şeyi birileri söyledi.  Canı sağ olsun demek kolay değilmiş, yine de hepinizin canı sağ olsun.