Dik dur, için dökülmesin.

  

 Kaçtığımız yerler, kişiler ve gülüşler. Saklı yerler var sanki senin için ayrılmış gibi. Kişiler var; seni görmeyen, duymayan ve asla tanımayan ama tüm bunlara rağmen karşılıklı sevgi var aranızda. Gerçekten kimseye ihtiyaç duymuyor mu diye düşündüğüm anlarda acaba kaçıyor mu diye de düşünüyorum. Oralarda bir yerlerde çocukluğunu mu görüyor yoksa susmanın tarifsiz sızısını mı seviyor? Yoksa susturulmuş biri mi bu gördüğüm o yüzden mi çok konuşkan ve mutlu, hiç ağlamıyor mu ya da biri ağladığını görüyor mu? Sessizce konuştuğu geceler olduğunu söylüyor kimileri hatta bazıları fazla ileri gidip onun dua ettiğini söylüyor. Öyle kahkahalar atarken gerçekten inanacak kadar şefkati barındırıyor mu içinde? Şefkat demişken çocukları seviyor mu acaba veya hayvanları gördüğünde onları izlemek onu mutlu ediyor mu? Hayatında bir sevgi barındırmıyor sanki çünkü yine söylentilere göre yağmurda ıslanırken kimseyi düşünmüyormuş. 

   Sevilmekten korkuyor muyuz? Evet bazıları sevilmekten korkuyor ama ya sevmekten   korkanlar... Öyle bilinen dramalar gibi beni terk eder düşüncesi ile değil. Sevmenin getirileriyle bir işi kalmadıysa insan neden sevmek istesin, neden çaba göstersin? Sevmek tanrıyla ilgili olmalı çünkü bu kadar sonsuzluğu hissediyorsam, sonsuzluğu kabul etmem gerek. Peki o? O korkuyor mu, cesaret mi bu yalnızlığı? Birinin şemsiyesine ihtiyaç duymuyor olması onun ıslanmayı sevdiği anlamına geliyor mu? Ya bir çoğumuzun sevmeye alışması gibi o da sevmemeye alışıyorsa? Yanlızlığa alışmak yalnızlıktan daha kötü olabilir. Alışanlar acı çekmeyi bırakır mı, sormalıyım ona. Bize, bana cevap verene kadar bakmalıyız gözlerine. 

   Geçmiyor, dedi.

   O zaman sonsuza kadar susacak mı? Sonsuzlukta öğreneceğim.