Aşama 5 : Kabullenme

          Savaşmaktan, anlatmaktan, ummaktan ve senin korkaklığından yoruldum. Bir kitap kaldı senden bana, en sevdiğim olduğu için atmadım onu da. Senin adını anmayalı da epey oldu, yalan yok anlatmak için başladığım cümleler oldu ama durdum. Sen hep bekledin, kızdın, kırıldın ve sustun.Halbuki sen beni sevmeyi bıraktığında geldim sana, beni tekrar sev diye gururumu sizin kapının orda bıraktım. Sen gözlerime bakıp sustun dilinden düşmedi o kelimeler, evet ben o günlerde kaldım çünkü konusunu açtığımda sessizliği seçtin. Ben durdum ve sindirmek için çabaladım. Hep çabalarım ben bilirsin. Kaybetmeyi göze alamadım ve seninleyken bana göstermediğin yanını hep aradım. Hatırlarsın beni sevdiğini belirttiğin anlarda hep çok şaşırdım çünkü öyle hissettirmedin. Hatalıydım, ben de seni fazlaca yordum ama anlamadım işte o zamanlar. Eskiden kızardım sana anlatsa anlardım derdim ama bunlardan geçtim ben. Sonra bir umuda sarıldım belki gelir dedim sende hep kendimi aradım, yoktum. Çabuk geçti sandım, yaran hemen iyileşti diye düşündüm. Meğer sadece işin çokmuş ve ben senin yok zamanında varmışım. Senin beni unutmaya da cesaretin yokmuş. Merak etme benim de yoktu cesaretim, dedim ya yoruldum. Rüyalarımda olmandan, anılarımda olmandan, kuruttuğum çiçekten... 

          Çok farklıydık biz, ortak noktamız birbirimizdik. Hayatımın her alanına dahil ettim seni üstelik bir gün gideceğini bile bile yaptım bunu. Sen gideceğini bildiğin birine hiç ruhunla sarılmadın, bilemezsin. Senin sevginin adı korkak sevgiymiş; ben seni hiç korkak sevmedim, bilemem. Gittiysem kal deseydin, bir çiçek kururken daha çok ilgileneceğim bir zamanda sulayacağım seni diyerek bekletemezsin. Hatalarımdan dönmüştüm ben, her insan gibi tam o anda gittin. Bir de denedin ya beni, bu parçaları nasıl birleştireyim şimdi? Sen olan yanım dağıldı, kimse anlamadı çünkü kimse seni ben gibi sevmemişti. Senin için uzun uzun yazmayacaktım bu kendime verdiğim bir sözdü. Artık sözlerin bir anlamı kalmadı, hatıraların ve sustuklarımızın anlamı kalmadı. Yazıyorum bir daha hiç bir alıntımda, hiç bir hikayemde, hiç bir yazımda sen olmayacaksın. Bendeki seni özgür bırakıyorum. Bırakıp gittiğin ben kalmadığım için sendeki beni özgür bırakıyorum. Değiştim, eğer bir gün yine o puslu gözlerle denk gelirsem seni tanımıyor olacağım. Hayatı bilemezsin belki ilk defa yeniden tanışırız. Sana veda ediyorum, Allah seni güzel insanlarla karşılaştırsın.